پیشرفت های علم و فناوری به ویژه در نیم قرن گذشته آن چنان خارق العاده بوده است كه نیاز چندانی به شرح جزئیات آن نیست. اگر به جز اختراع رایانه و كشف DNA اتفاق دیگری نمی افتاد، این دوران می‌ توانست به تنهایی نقشی برابر یا شاید برتر از كل ادوار تاریخ علم از زمان ساخت اولین اهرام مصر تاكنون را به خود اختصاص دهد. ما در جهان امروز خود به مدد فناوری هایی از این دست، نه تنها وضعیت زندگی رایج خود را بهبود می‌ بخشیم بلكه رفته رفته در سطوح عمیقتر طبیعت شروع به مداخله كرده ایم. امروزه می‌ توانیم خطوطی را قلم زنیم كه تنها 20 میلیاردم متر عرض دارند و در برخی از لابراتورهای پیشرفته اتم های اشیاء را روی هم قرار می‌ دهیم. توسعه ماهواره ها، ساخت میكروپروسسورها، جت‌های ما فوق صوت، محصولات بیوتكنولوژی و مهندسی ژنتیك همه و همه شرایطی را فراهم آورده اند كه دیگر به آن نمی توان پیشرفت نام نهاد؛ این یك «انقلاب» است. كشورهای در حال توسعه، به دلیل دشواری های دسترسی به برخی از فناوری های نوین، تلاش بی وقفه ای كه باید طی رویه ای دراز مدت معروف آن كنند، و بهایی كه برای فراهم آوردن و استفاده از این موارد باید بپردازند، چندان در جلب و استفاده از این دست فناوری ها توانا نبوده و در نتیجه از بسیاری منافع مترتب بر آن نیز بی‌بهره‌اند. از این رو هر شخصیت حقیقی یا حقوقی كه در كشورهای در حال توسعه به امر سرمایه گذاری و برنامه ریزی در جلب فناوری های نوین مبادرت می‌ ورزد، صرفنظر از دشواری مسیری كه باید طی كند، شایان بذل توجه، حمایت و تشویق همه جانبه است.